İnsanoğlu, varoluşunu o ilk çığlığı attığı, ciğerlerine o yakıcı oksijeni çektiği anla başlatan kronolojik bir kibrin esiridir. Sanki bizden önceki dokuz ay, ruhun bekleme odasında sıkılarak volta attığı, elindeki magazin dergilerini karıştırdığı, kaderden muaf, sessiz bir biyolojik teferruatmış gibi davranırız. Oysa kadim bilgeler ve onların modern zamanlardaki huysuz ama dahi sözcüsü Sepharial, bize çok daha rahatsız edici ve derin bir gerçekten bahseder: Biz doğduğumuz an değil, döllenme anında, o ilk kıvılcım çaktığında kaderimizle el sıkışırız. Biyolojinin “zigot” dediği o tek hücreli mucize, aslında evrenin holografik bir özetidir.

Ancak burada bahsettiğimiz “kader pazarlığı”nı, insani bir “karar verme” süreciyle karıştırmamak gerekir. Henüz nörolojik altyapısı, beyni ve sinir sistemi oluşmamış bir fetüsün oturup düşünmesi, analiz etmesi veya bilinçli bir seçim yapması elbette imkansızdır. Prenatal Epoch’un anlattığı şey, biyolojik bir bilinç değil, Hermetik felsefenin “Ruhsal Rezonans” ilkesidir. Bu, bir insanın marketten elma seçmesi gibi bilinçli bir eylem değildir; bir demir tozunun mıknatısa çekilmesi gibi, ruhun kendi frekansına uygun olan zamana, mekana ve bedene matematiksel bir zorunlulukla çekilmesidir. Ruh, kendi tekamül planına uygun olan o kozmik koordinatlara, yerçekimi gibi karşı konulamaz bir yasayla yerleşir. Buna “seçim” demek, olayı basitleştirmektir; bu aslında kozmik bir “uyumlanma”dır.

Sepharial, “The Solar Epoch” kitabıyla bu kadim bilgiyi alıp, sadece mistik bir tefekkür olmaktan çıkararak astrolojinin en keskin rektifikasyon (doğum saati düzeltme) aracına dönüştürmüştür. Yöntem basittir ama cerrahi bir titizlik gerektirir: Ortalama gebelik süresi olan 273 gün (10 sideral ay) başlangıç noktası alınır. Ancak bu süre sabit değildir; Ay’ın doğum haritasında ufkun üstünde veya altında olmasına, ışığının büyümesine veya küçülmesine (Ay Fazı) göre gün sayısı ileri veya geri çekilir.

Bu hesaplama, doğum saatinin doğruluğunu test eden nihai sağlama işlemidir. Eğer doğum haritasındaki Ay ile Prenatal haritadaki Yükselen birbirini milimetrik olarak tutmuyorsa (swap gerçekleşmiyorsa), hastane kaydı ne derse desin, o doğum saati yanlıştır. Sepharial’a göre evren hata yapmaz, hemşireler yapar. Bu teknikle bulunan o an, kişinin sadece biyolojik başlangıcı ve yaşam enerjisine kadar pek çok gizli kodun saklandığı bir kara kutudur.

Sonuç olarak Prenatal Epoch, modern insanın “özgür irade” yanılgısına indirilmiş zarif ama sert bir darbedir. Bize gösterir ki, bugün yaşadığımız karakter çatışmaları, içsel huzursuzluklar veya o bastıramadığımız arzular, biz daha “biz” olmadan önce, o karanlık ve sıcak sularda şekillenmiştir. Özellikle 12. evine hapsolmuş bir Ay ile yaşayıp, dışarıya parlak bir Yükselen maskesi takanlar için bu teknik, bir kaçış değil, bir yüzleşme haritasıdır.

Bu harita, bize sadece geleceği işaret etmez; o aslında geçmişten gelen silinmez bir hafıza kaydıdır. Doğum haritası, varoluş okyanusuna düşen bir taşın yüzeyde yarattığı halkalarsa; Prenatal Epoch, o halkaları başlatan ve şimdi suyun en dibinde, o karanlık sessizlikte yatan taşın ta kendisidir. İnsan, yüzeydeki halkalara bakarak ne kadar uzağa gideceğini hesaplayabilir; ama o etkinin neden başladığını anlamak için, yüzeyden vazgeçip derine, o taşın yattığı yere dalmak zorundadır.