Maskeli Balo ve Gregor Samsa’nın Sabahı
Hayat bazen, bitiş çizgisini gözümüze kestirdiğimiz ama ayaklarımızın kuma saplandığı, uzun ve yorucu bir maratona dönüşür. İleriye doğru büyük bir adım attığımızı sanırken, aslında olduğumuz yerde saydığımızı ya da akıntının tersine kürek çektiğimizi fark ederiz. Kollarımız yanar, nefesimiz kesilir ama manzara bir türlü değişmez. İşte Akrep Dolunayı, o kürekleri bırakıp, suyun bizi götüreceği o karanlık şelaleyle yüzleşme anıdır.
Bu dönem, sürekli gerdiğimiz ama hedefi ıskalayacağımız korkusuyla bir türlü parmaklarımızın arasından bırakamadığımız o okun, artık yayı koparıp fırladığı zamandır. Kontrol bizden çıkmıştır. Ok havada süzülmektedir ve saplanacağı yer, artık kaderin ta kendisidir.
İçimizdeki Truva Atı: Gizli Düşman
Çoğu zaman “Beni engelliyorlar”, “Bana sorun çıkarıyorlar” ya da “Kimse beni anlamıyor” diye dış dünyayı suçlarız. Oysa Akrep Dolunayı’nın o delici ışığı altında, acı bir gerçekle yüzleşiriz: En büyük düşman dışarıda, surların ötesinde değil; içeride, kalenin tam ortasındadır.
Hırsımızın, azmimizin ve yeteneklerimizin bile çaresiz kaldığı o tıkanıklık anları, bize kendi kendimizi nasıl sabote ettiğimizi gösterir. Düşman, aynada bize bakan o yorgun siluettir. Kendi potansiyelinden korkan, kendi mutluluğunu baltalayan ve “kurban” rolünü oynamaktan gizli bir haz alan o karanlık yanımızla tanışma vaktidir. Bu yüzleşme can yakar ama iyileşmenin tek yolu, o Truva atını ateşe vermektir.
Ay’ın Karanlık Yüzü ve Düşen Maskeler
Ay, ruhun kadim bilgisini insanlara sunan, rahminde geçmişin gizlerini ve geleceğin umudunu barındıran doğurgan bir Tanrıçadır. Ancak Ay’ın asla göremediğimiz, o soğuk ve karanlık yüzü de vardır. Dolunay, işte bu karanlık yüzün, aydınlık maskelerin arkasından sırıttığı andır.
“Hayat, bitmeyen bir maskeli balodur ve istisnasız herkes maskelidir. Maskemiz; bazen büyük bir acıyı saklayan o sahte ve ‘güçlü’ gülümseyiş, bazen korkularımızı örten sivri bir alaycılık, bazen de yalnız kalmamak için büründüğümüz o uyumlu insan rolüdür. Biz söylemeden başkalarının derdimizi anlamalarını beklediğimiz o sessiz çığlıktır maske.”
Dolunayla birlikte, o maskeler eti yakmaya, ruhu kaşındırmaya başlar. Yıllardır yüzümüzde taşıdığımız o sahte deri, artık bize dar gelir. Başkalarından gizlediklerimiz, çekincelerimiz, kusurlarımız ve o çok korktuğumuz “gerçek” duygu ve düşüncelerimiz, çatlaklardan sızmaya başlar. Maskeler o denli ağır gelir ki, içimizden yükselen gerçekleri itiraf etmeden, yenilenmenin mümkün olmadığını anlarız. Her itirafın bir bedeli vardır evet, ama ödülü paha biçilemez: Özgürlük.
Kafkaesk Bir Dönüşüm: Yabancılaşma
Akrep enerjisi, insana hep Kafka’nın o meşhur “Dönüşüm” romanını anımsatır: “Gregor Samsa bir sabah bunaltıcı düşlerden uyandığında, kendini yatağında dev bir böceğe dönüşmüş olarak buldu.”
Bu sadece bir roman girişi değil, ruhsal bir metafordur. Rutine, topluma, ilişkilere ve hatta kendi bedeninize duyduğunuz o derin yabancılaşma hissi… “Ben buraya ait değilim”, “Bu hayat benim değil” isyanı. Babayı ve otoriteyi simgeleyen o baskıcı düzene karşı, ruhunuzun sevilmemeyi, dışlanmayı, hatta bir “böcek” olmayı göze alarak başkaldırmasıdır bu. Böcek, ezilmeye müsaittir ama zırhı vardır, dayanıklıdır ve en önemlisi; o artık sistemin kölesi değildir. Yabancılaşma, insanın kendi gerçeğine yaklaşmasıdır.
İhanet, Sadakat ve Duygusal İflas
Bu dönemde ilişkiler, “sevgi”den ziyade “güç” ve “sadakat” ekseninde sınanır. Sonsuza kadar seveceğinize ant içtiğiniz ancak için için tükendiğiniz ilişkiler masaya yatırılır. Bitmiş ama kapanmamış, sürüncemede kalmış bağlar, kangren olmuş bir uzuv gibi sızlar.
Kapanış sahnesinde bu defa, son derece dramatik ve patolojik bir duruş sergilemek ya da oluruna bırakıp, o kangrenli uzvu kesip atmak size kalmış. Sadece sevgililikte değil, dostluklarda da “sırdaş” sandıklarınızın aslında ne kadar “yabancı” olduğunu görebilirsiniz. Sadakat, başkasına verilen bir söz değil; insanın kendi ruhuna, kendi değerlerine ne kadar sadık kaldığıyla ilgilidir.
Küllerinden Doğmak İçin Önce Yanmak Gerekir
Akrep, Zümrüd-ü Anka’nın, o mitolojik ateş kuşunun hikayesidir. Ancak efsanenin en can alıcı kısmı genellikle atlanır: Anka’nın yeniden doğabilmesi için, önce kendi yuvasını ateşe verip, o alevlerin içinde tamamen yanıp kül olması gerekir.
Tam bir yenilenme için, tükenmiş olmak gerekir. Bedenin, sessizliğin, gözyaşlarının, hırsın, öfkenin, sevginin, bekleyişlerin veya dönmeyişlerin tükenmiş olması gerekir. Depo boşalmadan, yeni yakıt giremez.
Şu an yaşadığınız krizler, bir yıkım değil; bir enkaz kaldırma çalışmasıdır. Eskiyi, çürümüşü, işe yaramayanı ve sahteyi ateşe atın. Bırakın yansın. Çünkü o küllerin arasından doğacak olan şey, korkularınızdan değil, cesaretinizden yapılmış olacak.
Çıplaklığınızı, yaralarınızı ve karanlığınızı sevmeyi başardığınızda, hiçbir güç sizi yıkamaz.
Cesaret ve umutla…
İlk kez HThayat’ta yayınlanmıştır.
Benzer Yazılar
