BOĞA DOLUNAYI:
TOPRAĞIN HAFIZASI VE TENİN İSYANI
Gökyüzü, o kadim ve sessiz şahit, yine en görkemli elbisesini giyiyor. Gece, sadece karanlığın değil, ışığın da sahnesi olduğunu kanıtlamak istercesine Ay’ı kucağına alıp büyütüyor. Bu bir “Süper Dolunay”; yani gökcismi bize hiç olmadığı kadar yakın, nefesi ensemizde, çekim gücü damarlarımızdaki kanda. Doğa, muazzam bir tekrar sanatıdır. Günün geceye teslim oluşu, kalbimizin o sadık ritmi, ciğerlerimize dolan nefes… Biz bu tekrarların içinde var olur, bu döngülerin içinde anlam ararız.
Yeniay, kapıdan içeri süzülen taze bir ihtimalse, Dolunay o ihtimalin olgunlaşıp dalından düştüğü ya da çürüdüğü andır. Gökyüzünün karnı şişmiş, sırrını daha fazla tutamaz hale gelmiştir. Bu gece, Boğa’nın o sakin, güvenli ve haz dolu bahçesine, gökyüzünden gümüş bir ışık değil, adeta bir hakikat yıldırımı düşüyor.
Konfor Alanına Düşen Yıldırım
Boğa, Zodyak’ın en “dünyevi” limanıdır. Topraktır, köktür, dokunmaktır. Ayağımızı bastığımız zemin, ağzımıza attığımız o sıcak lokma, sevdiğimizin boynundaki kokudur. İnsan, doğası gereği Boğa enerjisine sığınmak ister; değişmesin, bozulmasın, hep güvenli kalsın ister. Ancak bu Dolunay, o çok sevdiğimiz konfor alanımızın ortasına bir dinamit lokumu bırakıyor.
Evren bazen bizi uyandırmak için omuzlarımızdan sarsmak zorundadır. “Güvenlik” sandığımız şeyin aslında bir hapishane, “istikrar” sandığımız şeyin ise bir bataklık olduğunu göstermek için o yumuşak koltuğu altımızdan çeker. Beklenmedik bir haber, ani bir yer değişikliği ya da halının altına süpürülen o kadim tozların bir anda havalanması… Hepsi, bizi uyuşukluğumuzdan sıyırıp “Yaşıyorum!” dedirtmek içindir. Çünkü sadece nefes alıp vermek yaşamak değildir; hissetmek, sarsılmak ve yeniden kök salmak gerekir.
Bedenin Sessiz Çığlığı
Modern çağın o metalik gürültüsü içinde bedenimizi bir makine, ruhumuzu ise onun pili gibi görmeye alıştık. Oysa Boğa, “beden bir tapınaktır” der ve bu Dolunay o tapınağın kapılarını ardına kadar açar. Duyularımız keskinleşir, tenimiz incelir. Bir çiçeğin kokusu hafızamızın en derin odalarını tetikler, bir müzik tınısı boğazımızda bir yumruya dönüşür.
Bu süreçte bedeniniz sizinle konuşuyor olabilir; onu dinleyin. Boğazınızda düğümlenen o kelimeler, yutkunuşlarınız, omuzlarınızdaki o açıklanamayan ağırlıklar… Bunlar tesadüf değil. Ruhun taşıyamadığını beden yüklenir. Söyleyemedikleriniz tiroidinizde, hazmedemedikleriniz midenizde, inatla tutunduklarınız boynunuzda birikir. Bu Dolunay, bedeninize ve ruhunuza zehir veren her şeyle, her alışkanlıkla ve her insanla bağı koparmak için kozmik bir cerrahi müdahale gibidir. Kesip atın ki, yara iyileşsin.
Maddenin Ötesindeki Mana
Dünya üzerimize geldiğinde, kaosun sesi içimizdeki müziği bastırdığında, insan “sahip olduklarına” sarılarak var olmaya çalışır. “Benim evim, benim param, benim statüm, benim sevgilim…” Bu, Boğa’nın gölgesidir; maddeyle var olma yanılgısı. Oysa Dolunay ışığı altında her şey çıplaktır.
Sahip olduklarınız sizi özgürleştiriyor mu, yoksa siz onların bekçisi mi oldunuz? Gerçek değer, üzerine fiyat etiketi yapıştırılabilen şeylerde değil, kimse size bakmadığında, hiçbir unvanınız kalmadığında aynada gördüğünüz o çıplak ruhtadır. Bir ormanda, kimsenin görmediği bir yerde açan o yabani çiçek, sırf alkışlanmıyor diye zarafetinden bir şey kaybeder mi? Siz de öylesiniz. Değeriniz, dış dünyanın onayıyla değil, köklerinizin derinliğiyle ölçülür.
İnadına Yaşamak
Kolektif olarak zor, karanlık ve “Akrep” kokan zamanlardan geçiyoruz. Yasın, öfkenin ve belirsizliğin gölgesi üzerimize düşmüş olabilir. Ancak Boğa Dolunayı, tam da bu karanlığın ortasında yakılan bir şömine ateşi gibidir. Bize şunu hatırlatır: Ölümün olduğu yerde, yaşam daha da kutsaldır. Acının olduğu yerde, haz bir direniştir.
İnadına yaşamak; basit sevinçleri, renkleri ve tatları yeniden keşfetmek demektir. Taze pişmiş bir ekmeğin kokusunu içine çekmek, sevdiğine korkusuzca sarılmak, bir ağacın gövdesine yaslanıp gökyüzünü izlemek… Bunlar kaçış değil, karanlığa verilmiş en asil cevaptır. “Buradayım, köklerim toprağa bağlı ve yaşamaktan vazgeçmiyorum” demektir.
Kökler ve Kanatlar
Eski köprülerin yıkıldığı, bildiğimiz yöntemlerin artık işe yaramadığı yeni bir çağın eşiğindeyiz. İçimiz bu değişimi biliyor, ayaklarımız titrese de ruhumuz gitmesi gereken yönü tanıyor. Bu geçiş sürecinde, fırtınada sallanan ama kırılmayan o ulu ağaç gibi olun.
Kökleriniz toprağa sıkıca tutunsun, maddeden, doğadan ve gerçeklikten kopmayın; ama dallarınız değişimin rüzgârıyla dans edecek kadar esnek olsun. Kendinize ait o güvenli limana çekilin, ruhunuzu besleyin, toprağınızı havalandırın. Çünkü siz kendi değerinizi bildiğinizde, hayat size hak ettiğiniz bereketi sunmak için bahane aramaz.
Bırakın gitsin gitmesi gerekenler. Bırakın yıkılsın çürük binalar. Toprağın altındaki tohum, üzerindeki beton çatlamadan güneşi göremez.
Cesaret ve umutla…
Benzer Yazılar
