Anoreksiya, tıp kitaplarının o steril sayfalarında yazdığı gibi basit bir “yeme bozukluğu” değil, ruhun bedene karşı başlattığı kanlı bir savaştır. Bir astroloğun gözüyle bakıldığında, Ay-Plüton açısına sahip bir harita sahibi için yemek masası bir beslenme alanı değil; bir savaş meydanı, bir silah deposu ve nihayetinde bir yok oluş laboratuvarıdır. Plüton’un o soğuk ve tavizsiz parmağının dokunduğu yerde ılımlılık barınamaz; orada gri tonlar yoktur, sadece ölümcül uçurumlar vardır. Ya hep ya hiç, ya mutlak oburluk ya da ölüm orucu.

Bu açının derinliklerinde, bir “ejderha”ya dönüşmüş anne figürü yatar. Bu anne, belki fiziksel olarak oradadır ama ruhsal olarak çocuğunu yutan, onun özerkliğini emen, kendi kederini ve öfkesini çocuğunun damarlarına enjekte eden zehirli bir sarmaşıktır. Çocuk, bu ejderhanın midesinde sindirilmemek için tek bir strateji geliştirir: Küçülmek. O kadar küçülmek ki, annenin ve dünyanın radarına yakalanmayacak kadar silikleşmek. Kemiklerden bir zırh örmek; etten, kadınlıktan ve insani ihtiyaçlardan sıyrılıp “saf” ve dokunulmaz bir varlığa dönüşmek.

Bu trajedinin hem en yetkin şahidi hem de en büyük kurbanı Caroline Knapp’tir. Knapp, sarsıcı eseri Appetites (İştah) kitabında, açlığı sadece bir diyet olarak değil, “karmaşık ve acı verici bir hayatı basitleştirmenin en keskin yolu” olarak tanımlar. Ay’ı Plüton’a karşıt olan Knapp için midesinin o boş zonklaması, hayatta tek kontrol edebildiği şeyin bedeni olduğunu fısıldayan bir zafer şarkısıydı. Günde 800 kalorinin altında yaşamak; annesine, dünyaya ve kendi arzu dolu doğasına karşı kazanılmış sessiz bir savaştı. Çünkü Ay, astrolojide en temel “ihtiyaç”tır; sarılmaktır, beslenmektir. Ancak Plüton bu ihtiyacı “tehlike” olarak kodladığında, kişi “ihtiyaç duymama sanatını” icra etmeye başlar.

“Benim kimseye ihtiyacım yok, sizin sevginize de yemeğinize de” demek, o derin terk edilmişlik hissinin üzerini örten en güçlü kalkandır. Knapp için açlık, “istememe gücünün” yarattığı o baş döndürücü sarhoşluktu; ruhundaki devasa boşluğu, o boşluğun sınırlarını çizerek kontrol etme çabasıydı.

Ancak Güneş’i Akrep ve Venüs’ü Başak olan Knapp’in haritası, trajediyi tek bir cephede bırakmayacak kadar kaotikti. Ay-Plüton ile kurduğu o faşizan disipline, sinsi bir Mars-Neptün kavuşumu ikinci ve daha bulanık bir cephe açtı: Alkolizm. Bu, aynı şeytanın giydiği iki farklı kostümün provasıydı. Anoreksiya, “Benim hiçbir şeye ihtiyacım yok” diyen kuru, sert, kemikli bir “Hayır” iken; alkolizm, bastırılan o devasa susuzluğun baraj kapaklarını yıktığı gevşek, bulanık, ıslak bir “Evet”ti. Drinking: A Love Story (İçmek: Bir Aşk Hikayesi) kitabında anlattığı üzere Knapp, gündüzleri Ay-Plüton ile bedenini bir kale gibi savunup “ihtiyaçsızlık” abidesi kesiliyor, geceleri ise Mars-Neptün’ün getirdiği çözülmeyle o iradeyi bir şişenin dibinde eritiyordu.

Yiyeceği (Toprak elementini) reddederek annesinden ve maddeden kaçmaya çalıştı, başaramayınca kendini sıvıya (Su elementine/Alkole) vurarak duygularından kaçmaya çalıştı. Ay’ı yaralı olan biri için “anne sütü” zehirlidir; Knapp yetişkinliğinde o sütü votka ve şarapla ikame etmeye çalışırken neredeyse boğuluyordu.

Knapp, ergenliğinde göğüslerinin büyümesinden (kadınsılaşmaktan, görünür olmaktan, anne olmaktan) duyduğu dehşeti anlatır. Memeler, “ihtiyaç duyulmayı” ve “beslemeyi” temsil eder. O ise düz, tahta gibi, cinsiyetsiz ve çocuksu kalmak ister. Çünkü çocukların sorumluluğu yoktur, çocukların günahı yoktur.

Trajikomik olan şu ki; anoreksiya ile bedenini küçültüp “görünmez” olmaya çalıştı, alkol ile bilincini silip “yok” olmaya çalıştı. İkisi de aynı kapıya çıkıyordu: “Ben burada olmak, bu hisleri hissetmek istemiyorum.” Ve elementlerin bu hüzünlü intihar senfonisi, Hava elementiyle son buldu. Toprağı reddeden, suda boğulan Knapp, kendini yıllarca dumanla beslediği için 42 yaşında akciğer kanserinden, yani “nefes” almayı bırakarak öldü. Annesinin ona son vasiyeti “Kendine zarar vermeyi bırak” idi ama o, paradoksal bir şekilde yok olarak özgürleşmeyi seçti.

Yine de bu karanlık tünelin ucunda, Plüton’un vaat ettiği bir ışık hep saklıdır. Plüton sadece ölümün değil, küllerinden doğuşun da tanrısıdır. Bu açıyı taşıyanlar, eğer o cehennem kuyusundan çıkabilirlerse, dünyanın en güçlü şifacılarına dönüşürler. Çünkü onlar ateşi görmüş ve yanmıştır. Knapp bedenen bu savaşı kaybetti belki ama geride bıraktığı kelimeler, aynı savaşı veren binlerce ruh için bir fener oldu. Ay-Plüton ve Mars-Neptün’ün bize öğrettiği nihai ders şudur: Güç, aç kalmakta ya da uyuşmakta değil, ihtiyacını kabul etmekte yatar. Gerçek kontrol, hissetmeye izin vermektir. Ve en büyük zafer, yok olmak değil, tüm acısına rağmen var olmaya cüret etmektir.

Cesaret ve Umutla.