Mozart, müzik tarihinin gördüğü ilk “Freelance” isyankardır. Yüzyıllar boyunca sarayların kadrolu hizmetçisi muamelesi gören, efendileri ne isterse onu besteleyen “memur müzisyen” kalıbını yırtıp atan, peruklu kafaların arasına el bombası gibi düşen ilk kişidir. Haritasındaki o güçlü, o elektrik yüklü Uranüs yerleşimi, onun sadece notaları değil, sosyal sınıfları da birbirine karıştıracağının garantisiydi. Gezegenlerin Kova burcunda ve özellikle “Sahne ve Yaratıcılık” evi olan 5. evde toplanması tesadüf değildir; o, özgürlük ve bireysellik bayrağını piyano tuşlarına dikmek için gelmişti. Eksantrik, idealist, cüretkâr ve Batı Müziğinin en üretken fabrikasıydı. Yay burcundaki 4. ev Ay’ı, Plüton ile o tehlikeli dansı (kavuşum) yaparken, ruhunun derinliklerinde hem büyük bir sezgi hem de aileden gelen travmatik bir baskı taşıyordu.

Turne Yollarında Çürüyen Bir Çocukluk

Henüz 6 yaşındayken, Balık burcundaki Progress Ay’ı 7. eve (kamuoyu) geçtiğinde, Mozart artık bir “Klavye Tanrısı” ilan edilmişti. Ancak bu şöhretin bedeli ağırdı. Başak yükseleni ve 6. evdeki (sağlık) Uranüs vurgusu, onun hassas bünyesini sürekli tehdit ediyordu. Avrupa’nın hijyenden bihaber, soğuk ve sarsıntılı at arabalarında geçen yılları, ona çiçek hastalığından kızıla kadar her türlü mikrobu hediye etti. Babası Leopold, kendi hazırladığı gizemli “Kara Toz” (Black Powder) ilaçlarıyla oğlunu ayakta tutmaya çalışsa da, aslında Mozart’ın o erken ve trajik ölümünün tohumları bu yollarda atılmıştı. O, sahnede parlayan bir yıldızdı ama perde arkasında sürekli hasta, sürekli yorgun ve sürekli babasının gözüne girmeye çalışan bir çocuktu.

Dahi mi, Deli mi? Kova ve Balık Dansı

Mozart’ın haritası, bir “Superstar”ın anatomisidir. Merkür (Zihin) Kova’da (Deha) ve Güneş ile kavuşumda; bu ona bilgiyi bir sünger gibi emme yeteneği veriyordu. Vatikan’da sadece yılda bir kez çalınan ve notalarının dışarı çıkarılması yasak olan “Miserere” eserini sadece bir kez dinleyip, hafızasından notaya dökmesi, bu Merkür-Neptün (Görsel Hafıza) etkileşiminin mucizesidir. Normalde aforoz edilmesi gerekirken, Papa bile bu deha karşısında şapka çıkarmıştır.

Ancak her deha gibi onun da “sosyal uyumsuzlukları” vardı. Kova etkisi onu asilzadelerin dünyasında bir “Uzaylı” gibi hissettiriyordu. Arkadaşlarına karşı cömert, şapşal ve komikti; parayı savurur, geri ödenmeyeceğini bildiği halde borç verirdi. Ancak müzikten anlamayan aristokratlara karşı tahammülsüzdü. Onların sığ zevkleri, Mozart’ın karmaşık ve derin müziğine hakaretti. “Figaro’nun Düğünü” veya “Don Giovanni” gibi eserlerinde, soylularla dalga geçmesi, ahlaksızlığı ve cinselliği işlemesi, onun aslında dönemin “Punk Rock”çısı olduğunun kanıtıdır.

Altın Kafesten Kaçış ve Trajik Final

25 yaşında, transit Uranüs (Özgürlük) onun 10. evinden (Kariyer/Otorite) geçerken, Mozart hayatının en büyük isyanını başlattı. Salzburg Başpiskoposu Colloredo’nun suratına (mecazen ve belki de gerçekten) kapıyı çarptı. “Kıçına tekmeyi yiyerek” kovulduğu rivayet edilir ama bu tekme onu Viyana’nın özgür sanat ortamına fırlattı. Babasının boyunduruğundan kurtuldu, Constanze ile (babasının onayı olmadan) evlendi ve ilk kez “kendi için” yaşamaya başladı.

Constanze, Mozart’ın tablolarında resmedildiği gibi “basit bir kadın” değildi; o, Mozart’ın çılgın enerjisini dengeleyen, cinsel uyum yakaladığı (Venüs-Mars açıları ateşliydi) ve ona ilham veren bir Oğlak kadınıydı. Mozart’ın ona yazdığı mektuplar, tutkunun ve erotizmin belgesidir. Ancak Viyana pahalıydı, Mozart lükse düşkündü (kıyafetlere servet harcardı) ve Neptünlüler gibi parayı yönetme konusunda berbattı. Sonunda, 35 yaşında, gizemli bir hastalık, belki böbrek yetmezliği, belki de rakiplerinin (Salieri efsanesi) lanetiyle aramızdan ayrıldı. Müzik tarihinin en büyük hazinesi, isimsiz bir toplu mezara, kireç kuyusuna atıldı.